Μια ολιστική θεραπευτική προσέγγιση υγείας

Η οστεοπαθητική ιατρική είναι μια διακεκριμένη μορφή ολιστικής προσέγγισης* που αφοσιώνεται στη βελτίωση και θεραπεία οξείων και κυρίως χρόνιων παθήσεων χρησιμοποιώντας το νευρομυοσκελετικό σύστημα σαν μέσο θεραπείας. Βασίζεται στη θεωρία ότι το σώμα είναι ικανό να αυτοθεραπευτεί έναντι νόσων και άλλων τοξικών καταστάσεων, όταν βρίσκεται υπό φυσιολογικές δομικές σχέσεις, ευνοϊκές περιβαλλοντικές συνθήκες καθώς και ικανοποιητική θρέψη.
Ιδρυτής της οστεοπαθητικής ιατρικής είναι ο Άντριου Στιλλ (τέλος 19ου αιώνα), που ακολουθώντας τις αρχές του Ιπποκράτη πίστευε ότι «η δομή του σώματος ελέγχει τη λειτουργία του». Η εμπειρική γνώση μετά από πολύχρονη παρατήρηση του δίδαξε ότι η επαναφορά της σωστής και ομαλής λειτουργίας των αρθρώσεων και των ιστών βελτιώνουν κάποιες ασθένειες, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οποιαδήποτε μηχανική ανωμαλία στο ανθρώπινο σώμα είναι υπεύθυνη για την ασθένεια.

Σε αντίθεση με τη συμβατική ιατρική της οποίας η παρέμβαση γίνεται περισσότερο για την καταπολέμηση των νόσων, σκοποί της οστεοπαθητικής ιατρικής είναι: να αναγνωρίζει παθολογίες και δυσλειτουργίες στην ανθρώπινη κατασκευή και λειτουργία, να διευκολύνει την εγγενή σωματική ικανότητα της αυτοίασης λαμβάνοντας υπ’όψιν τους σωματικούς, βιοχημικούς, πνευματικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες που πιθανόν να είναι υπεύθυνοι για την αιτία, την προδιάθεση ή την διατήρηση της παθολογικής κατάστασης και τέλος να εμψυχώνει τον/την ασθενή εφοδιάζοντάς τον/την με γνώση και προσόντα (συστήνοντας αλλαγές στον τρόπο ζωής όπως  άσκηση) που μπορούν να χρησιμοποιηθούν όχι μόνο για την προαγωγή της ευεξίας αλλά και την αποφυγή υποτροπής.

Εκτός από τις κοινές μεθόδους διάγνωσης όπως ακτινολογικές εξετάσεις, αιματολογικές/βιοχημικές αναλύσεις και κλινικές μεθόδους (π.χ. ακρόαση) γίνεται απαραιτήτως η λήψη ιατρικού ιστορικού και λεπτομερής σωματική-δομική εξέταση. Η εικόνα της δομής και λειτουργίας του σώματος μαζί με την αποπεράτωση συγκεκριμένων κινήσεων, την χρήση κλινικών τεστ (ορθοπεδικά, αντανακλαστικά κ.τ.λ.), καθώς και την ψηλάφηση των προβληματικών περιοχών, είναι εκείνα τα στοιχεία που συμβάλλουν στο τελικό συμπέρασμα. Πρέπει να σημειωθεί ότι η οστεοπαθητική διάγνωση δεν έγκειται μόνον στο παραπονούμενο σημείο του σώματος, αλλά και σε γειτονικές περιοχές που ίσως να συμβάλλουν στο πρόβλημα. Έτσι για παράδειγμα, ενώ κάποιο άτομο μπορεί να παραπονεθεί για πόνο στο γόνατο, λόγω πιθανής ρήξης μηνίσκου, η κύρια αιτία να βρίσκεται στη λεκάνη ή στο πέλμα διαταράσσοντας έτσι την κίνηση (βιομηχανική) του γόνατος.

Η οστεοπαθητική αγωγή ξεχωρίζει αρκετά από τις συμβατικές ιατρικές και θεραπευτικές   μεθόδους γιατί επικεντρώνεται τόσο στο παραπονούμενο σημείο του σώματος όσο και σε άλλες περιοχές που πιθανόν να συμβάλλουν στη δυσλειτουργία του πρώτου, ενώ βασίζεται αρκετά και στην ψυχολογία του ατόμου. Κατά συνέπεια, ο ασθενής δεν εκλαμβάνεται σαν στατιστικό στοιχείο αλλά σαν μία ξεχωριστή οντότητα/προσωπικότητα. Σε γενικές γραμμές, η οστεοπαθητική αγωγή συγκροτείται από επιδέξιους χειρονακτικούς χειρισμούς του σώματος του ασθενή (νευρομυοχαλαρωτικές τεχνικές και ανατάξεις αρθρώσεων), θεραπευτικές ασκήσεις και υδροθεραπεία (π.χ. κρύες/ζεστές κομπρέσες). Εν συνεχεία, ορισμένοι οστεοπαθητικοί ενσωματώνουν μερικές θεραπευτικές μεθόδους όπως βελονισμό, ομοιοπαθητική κ.τ.λ., ενώ μπορούν να εξειδικευτούν σε συγκεκριμένους τομείς όπως αθλητικές κακώσεις, παιδιατρική οστεοπαθητική ή κτηνιατρική οστεοπαθητική (όλα κατόπιν μεταπτυχιακών σπουδών ή σεμιναρίων**). Σημειωτέον ότι ο οστεοπαθητικός διενεργεί μόνος κατά τη διάρκεια της συνεδρίας (σε καμία περίπτωση δε χρησιμοποιεί φυσιοθεραπευτές-μαλάκτες για ‘προθέρμανση του σώματος’ του ασθενή). Παρόλα αυτά, πολλές είναι οι περιπτώσεις όπου απαιτείται η συνεργασία του οστεοπαθητικού με άλλους ιατρούς ή θεραπευτές.

Τα συνηθέστερα προβλήματα αντιμετώπισης είναι τα ακόλουθα: πονοκέφαλος, ημικρανία, οσφυαλγία, ισχιαλγία, αρθρίτιδα, τραυματισμοί (π.χ. τενοντίτιδα), μυϊκή αδυναμία, οστεοπόρωση, ιγμορίτιδα, κοιλιακά (π.χ. δυσκοιλιότητα) και αναπνευστικά προβλήματα (δύσπνοια, άσθμα).
Συμπερασματικά, η οστεοπαθητική ιατρική είναι ένα ιδιαίτερα αποτελεσματικό διαγνωστικό και θεραπευτικό σύστημα που έχει πολλά να προσφέρει στον τομέα της Υγείας.

Θεοχάρης Φράγκος M.R.O., M.R.N.
Οστεοπαθητικός-Φυσικοπαθητικός
N.D., D.O., BSc (Hon) Οστεοπαθητικής Ιατρικής (Παν/μιο Westminster)
Επί πτυχίο MSc(Hon) Διατροφικής Ιατρικής (Παν/μιο Surrey)
Μέλος Οστεοπαθητικών Ελλάδος
Μέλος Φυσικοπαθητικών Μεγ. Βρετανίας

*ολιστική ιατρική = αποδοχή του ανθρώπου ως λειτουργικό σύνολο (ψυχοσύνθεση, σώμα και νους)
** απαιτείται ο οστεοπαθητικός να εκθέτει τα πτυχία του και τα διπλώματα του, ενώ σε περίπτωση που αναζητήσει ο ασθενής  τα πιστοποιητικά συμμετοχής σε σεμινάρια είναι υποχρεωμένος να τα επιδείξει.